Splijtstof

<p dir="ltr">Van grote belofte tot geldverslindend hoofdpijndossier. De kweekreactor in het Duitse Kalkar werd in de jaren zestig gepresenteerd als dé oplossing voor de groeiende energievraag en het dreigende tekort aan uranium. Maar 25 jaar - en 4 miljard euro ! - later werd de spiksplinternieuwe centrale, zonder ook maar 1 watt te hebben opgeleverd,   verkocht aan rasondernemer Henny van der Most, die het verbouwde tot een pretpark: Kalkar Wunderwasserland. Waar ging het mis? Diederik en Daan

<p> </p> <p dir="ltr">Atoms for peace. Met die slogan probeerde president Eisenhower in 1953 de wereld ervan te overtuigen geen kernwapens meer te ontwikkelen, maar kernenergie. Samen met de Verenigde Staten uiteraard. Maar hoe vreedzaam is het atoom eigenlijk? Zijn kernwapens en kernenergie twee kanten van dezelfde medaille? Kernwapens waren ooit een belangrijk argument tegen kernenergie. Het één zou hoe dan ook leiden tot het ander. Terwijl dat precies datgene is dat het Non Proliferatie Verdr

<p dir="ltr">Groene weiden vol gelukkige mensen en prachtige architectuur. Zo ziet de toekomst er in de promo filmpjes van de nucleaire industrie eruit. De grote grijze angst kathedralen die kerncentrales waren, zijn vervangen door kleine Scandinavische design panden die opgaan in hun groene omgeving, met daarbinnen lieflijk snorrende reactoren die alles behalve risico’s en gevaar uitstralen. Techniek en wetenschap staan namelijk niet stil. En volgens de nucleaire industrie, en ook veel voorstan

<p>“<em>Too cheap to meter</em>”, zei de voorzitter van de Amerikaanse Atomic Energy Commission in 1954. Kernenergie was volgens hem de toekomst omdat het ons bijkans kosteloos zou voorzien van een onuitputtelijke hoeveelheid energie. Maar het liep anders. Kerncentrales staan, naast de Olympische Spelen en kernafval opslag, in de top drie van projecten met de grootste budget- en planning overschrijding. Dat kernenergie veel te duur is en niet concurrerend kan zijn met zon- en wind is op dit mome

<p>We gaan op reis en nemen mee: kernafval! En we gaan deze vierde aflevering van Splijtstof  niet alleen fysiek op reis - naar België en Gabon - maar ook op een tijdreis. Kernenergie levert namelijk afval op dat soms na tienduizenden jaren nog radioactief en dus gevaarlijk is. Daar willen we onze ‘achterachterachterkleinkinderen’ niet mee opzadelen. Een belangrijke reden voor tegenstanders om kernenergie af te wijzen. Maar voorstanders zeggen dat kernafval helemaal geen probleem hoeft te zijn.

<p>Zeg je kernenergie, dan zeg je Tsjernobyl: de nucleaire ramp die lange tijd de definitieve doodsklap leek voor de nucleaire industrie. Het beeld dat bestaat van de ramp is er eentje van enorme aantallen straling doden, kinderen met geboorteafwijkingen en een nucleair <em>no mans land</em> waar niks meer mag en kan leven. Kortom, een apocalyps die ertoe leidde dat kernenergie voor altijd werd geassocieerd met levensgevaarlijke straling. Dat werd nog eens gevoed door de ‘<em>culturele fall-out<

<p>Wil je iets over kernenergie kunnen zeggen, dan moet je op z’n minst ook enigszins weten hoe het eigenlijk werkt. En dat is goed uit te leggen aan de hand van de eerste door de mens gecontroleerde nucleaire kettingreactie ooit. Diederik en Daan duiken de nucleaire geschiedenis in en reizen naar het Chicago van 1942, waar op een squashbaan een kubus van 6 bij 6 meter, bestaande uit 350-duizend kilo grafiet en uranium, gedurende vierenhalve minuut een halve watt aan energie produceerde.</p> <p>

<p>Waarom een podcast over kernenergie? En wat kan je als luisteraar verwachten? De eerste aflevering van Splijtstof begint in de nieuwbouwschuur van Daan. Daar liggen, weggestopt achter tuingereedschap en kinderspeelgoed, een paar mysterieuze steentjes: Trinitiet. Gevormd tijdens de eerste door de mens gecreëerde kernexplosie waren ze ooit radioactief, maar nu niet meer. Dat laat Diederik Daan ook zien. Toch blijft Daan het maar enge steentjes vinden. De onderbuik (gevoel)  - gevoed door verhal