Zie mij

<p>Hoe goed is de jeugdhulp in Vlaanderen georganiseerd? Wat kan beter? En welke zijn de uitdagingen voor de toekomst? Een panelgesprek met Anna Defossez van Echo-Lotgenotenwerking, Tim Stroobants van het Vlaamse Expertisecentrum voor Kindermishandeling, huisarts Linde Tilley en kinderpsychiater Eva Kestens. </p><p> </p><p><em>Shownotes</em> </p><p>Een podcast van Veerle Segers en Eva Kestens, in samenwerking met Kiem en SOS Kinderdorpen en met de steun van het OverHoop-project van de Koning Bou

<p>Ook voor ouders van kinderen met een trauma, is het niet makkelijk. Vaak zit er ook bij hen iets in de weg door wat het leven op hun pad brengt,  waardoor ze niet altijd de ouder kunnen zijn die ze zouden willen zijn. Hun kind begrijpen en helpen kan dan moeilijk zijn. Karolien kreeg in het traject van haar zoon op een gegeven moment een voorstel: een  week gezinsopname met intensieve traumabehandeling. Een openbaring! </p><p>Romina Cuadros Perez van OBC ter Wende-Espero en  Kiem ondervond al

<p>Een normaal gezinsleven heeft Adjua nooit gekend. Toch praat hij liefdevol over zijn ouders, die geprobeerd hebben, maar niet konden. En ondervond hij de nadelen van het systeem, maar wil hij vooral niet dat de mensen die hem wél zagen vergeten zouden worden. Want dié maakten het verschil. </p><p>Tim Stroobants van het Vlaams Expertisecentrum Kindermishandeling vindt dat er nog meer naar de kinderen geluisterd moet worden als er beslissingen genomen worden, bijvoorbeeld over plaatsing. </p><

<p>Lotte groeide op in een gezin dat getekend was door het alcoholprobleem van haar papa, en de ruzies die daaruit voortvloeiden. De dorpsgenoten zagen het wel, en roddelden. Maar niemand greep in. Tot gelukkig die ene leerkracht aan de alarmbel ging hangen. Haar redding! </p><p>Leraar Anton Horeweg weet welk een belangrijke rol iedereen in het onderwijs kan spelen in het leven van een kind met trauma. Hij heeft er zijn missie van gemaakt zoveel mogelijk collega’s hiervan te doordringen. </p><p>

<p>Adjua en Elou leerden elkaar kennen in een instelling, maar het was niet meteen liefde op het eerste gezicht. Die groeide. Later. Hoe moeilijk het ook is, als twee gekwetste kinderen, toch zijn ze vastbesloten om elkaar graag te zien en voor elkaar te zorgen. Omdat ze beseffen dat niemand beter zal begrijpen wat trauma betekent. </p><p> </p><p><em>Shownotes</em> </p><p>Heb je na het beluisteren van deze aflevering nood aan een gesprek, dan kan je terecht op de hulplijn 1712, bij de zelfmoordl

<p>Hij heeft er bijna veertig jaar over gedaan, maar nu kan Junior zeggen: het gaat goed met me. Omdat er te weinig aandacht was voor de kleine Junior in het hectische gezin waar hij opgroeide, had niemand gemerkt dat hij jarenlang misbruikt werd door een vriend des huizes. Junior leerde al heel jong een façade ophouden, en zijn vluchten voor trauma leek op feesten en vrolijkheid. Door veel therapie, meditatie en lotgenotengroepen, vond hij evenwicht. </p><p>Cachet vzw organiseert ontmoetingsavo

<p>Voor Alicia is het leven moeilijk geweest, zolang ze zich herinnert. Leren ging traag, er waren veel ruzies, er was seksueel misbruik door een stiefpapa. Er gebeurde meer dan ze kan vertellen. Zoveel dat ze denkt dat als je haar trauma’s zou kunnen wegnemen, er niet veel meer overblijft.</p><p>Praten is vaak moeilijk voor jongeren met trauma. Daar wordt op ingespeeld in de hulpverlening, met de chatlijn <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="http://www.nupraatikerover.be"

<p>Sommige trauma’s worden je aangedaan. Sommige overkomen je. Zoals bij Louise, die in de derde kleuterklas plots haar papa verloor bij een verkeersongeval. De wereld van het jonge gezin werd overhoop gehaald. Ook al had Louise het geluk om te kunnen opgroeien in een warme, veilige omgeving, toch heeft dit verlies een grote en blijvende impact op wie ze vandaag is. Huisarts Linde Tilley is een voortrekker van trauma sensitieve zorg, en legt uit welke belangrijke rol zij en haar collega’s kunnen