En Toen Werd Het Stil

In deze nieuwe podcast daal je samen met Stefan Stasse af in een goudmijn vol verhalen. Waargebeurde, en door de mensen zelf vertelde verhalen over mooie momenten, droevige ontwikkelingen, hilarische of betekenisvolle gebeurtenissen in een mensenleven. Gemaakt door Heleen Hummelen. Je vindt de podcast Goudmijn vol verhalen in je favorieten podcast-app.

Dit is de laatste aflevering van En Toen Werd Het Stil. Toen we begonnen zaten we aan het begin van de intelligente lockdown. Gek genoeg eindigt de serie nu het normale leven weer een soort van begonnen is. Iedereen is weer bezig met wat ie ooit deed: Alexandra is wezen kamperen, Stefano treedt op, Jos tennist, Jeroen staat op de IC, Beppe zit weer in haar achtertuin met familie en Naima heeft dienst. Hoe kijken ze terug op de afgelopen periode? Tijd om elkaar voor het eerst rechtstreeks te spre

Covid-19 drukt ons al maandenlang onmiskenbaar met de neus op ons eindige bestaan. De grote focus in de media ligt op de cijfers, de druk op de zorg, voorzorgsmaatregelen, en afstand houden. Maar hét gesprek vermijden we, of voeren we in kleine kring: hoe staan jij en ik tegenover de dood?

De coronacrisis heeft de digitale samenleving een flinke zet gegeven. We namen noodgedwongen (leuk of niet) onze intrek in de digitale wereld, en ontmoetten elkaar in de dimensie van het blauwe scherm. Je laptop openslaan betekent tegenwoordig, binnentreden in een wereld van online-afspraken en activiteit. Hoe ervaar jij die ontmoeting in het blauwe licht?

De afgelopen weken stonden in het teken van uitbreiden van ons sociale leven. Maar de rek lijkt op, veel meer versoepeling is onmogelijk. Tenminste, zolang er geen vaccin is. De vraag dringt zich op: wat als we nooit meer terug kunnen gaan naar hoe het was? Wat als dit is wat het is?

Week dertien van de intelligente lockdown; de fase waarin de terrasjes weer opengaan, de bios, restaurants en sommige grenzen. Kortom de 'sjeu' lijkt terug te komen. Zijn we er klaar voor? Is het wat we ervan hoopten?

We zijn bijna allemaal weer in de openbare ruimte. Daar zijn wel regels aan verbonden. In de oude wereld kon het al ingewikkeld zijn om elkaar op sociaal vlak te lezen: wil je 1 zoen of 3 zoenen, en alle ongemakkelijke scenario's daartussen. Nu wordt de uitdaging alleen maar groter. De openbare ruimte is een grijze zone vol hindernissen. Hoe lopen we met elkaar dat parcours?

Alles wordt stap voor stap weer soepeler, maar de ondertoon van de nieuwe maatregelen is wel: “Pas op er komt mogelijk een tweede golf aan!”. Een zware ondertoon in een luchtiger wordende situatie. Stefan Stasse overdenkt met een groepje mensen hoe zij die dreiging ervaren. Is er sprake van angst of zorgen?