The price of iron ore, relocating an entire city in Sweden

Een kerk die “verhuist” naar een nieuwe locatie, kilometers verderop. Dat is een belangrijk moment in de verplaatsing van de Noord-Zweedse stad Kiruna. Omdat de ijzerertsmijnbouw steeds verder het gebied binnendringt, moeten grote delen van de stad plaatsmaken. Veel gebouwen worden afgebroken en het stadscentrum bestaat inmiddels grotendeels uit nieuwbouw, wat bij veel inwoners van Kiruna tot onvrede leidt. Al jaren bereidt Stefan Holmblad Johansson zich voor op de dag waarop de kerk haar vertrouwde plek moet verlaten. Hij is verantwoordelijk voor de verplaatsing van het gebedshuis namens mijnbouwbedrijf LKAB. Maar hij heeft, net als veel mensen in Kiruna, ook een persoonlijke band met de kerk. Enkele jaren geleden werd ze door de Zweden uitgeroepen tot het mooiste gebouw van het hele land. De verhuizing werd opgevoerd als een mediageniek volksfeest. Voor veel mensen is die verhuizing echter geen reden tot feest. Lina Brännström groeide op in de buurt van het oude stadscentrum. Tegenwoordig vermijdt ze die plek. De meeste overgebleven gebouwen staan leeg en veel andere zijn al gesloopt. “We hebben zoveel beloften gekregen, zoveel mooie woorden — maar uiteindelijk blijft er alleen puin over,” zegt ze boos. Een van haar grootste zorgen is de muziekvereniging “Tusen toner” (Duizend tonen), een instelling in Kiruna. Al 30 jaar is die gehuisvest in een monumentaal pand dat, in tegenstelling tot de kerk, blijkbaar niet wordt verplaatst. Er is geen vervanging. Lina en haar vrienden zien weinig toekomst voor alternatieve jeugdcultuur in de stad. Ook mijnwerker Jari Söyrinki is teleurgesteld. Lange tijd waren Kiruna en de LKAB-mijn op een positieve manier van elkaar afhankelijk. Maar nu wordt duidelijk dat de mijnbouw boven alles prioriteit krijgt. Kiruna dreigt daardoor een decor te worden in plaats van een echte leefomgeving voor haar bewoners.