When shame changes sides - The case of Gisèle Pelicot

De spraakmakende misbruikzaak rond Gisèle Pelicot, verteld door de ogen van haar dochter. Een aangrijpende documentaire over seksueel geweld waarbij slachtoffers worden gedrogeerd en over de moed die nodig is om daarover te getuigen. Gedurende tien jaar werd Gisèle Pelicot in Mazan, in het zuiden van Frankrijk, systematisch gedrogeerd door haar toenmalige echtgenoot. Herhaaldelijk nodigde hij mannen uit de omgeving uit om haar seksueel te misbruiken terwijl zij buiten bewustzijn was. Centraal in de documentaire staat het persoonlijke verhaal van hun dochter, Caroline Darian. Voor het eerst vertelt zij uitgebreid over wat haar moeder is overkomen en over haar eigen ervaringen tijdens het proces. De voorbije jaren groeide Darian uit tot een belangrijke stem voor slachtoffers. Als klokkenluider vestigt ze de aandacht op de vaak onderschatte rol van verdovende middelen bij seksueel geweld, een aspect dat in strafzaken nog te vaak onderbelicht blijft. Gisèle Pelicot besloot bewust afstand te doen van haar anonimiteit en eiste dat het proces openbaar zou plaatsvinden, in plaats van achter gesloten deuren zoals bij verkrachtingszaken in Frankrijk gebruikelijk is. Daarmee gaf ze een krachtig maatschappelijk signaal. Dankzij de vertrouwensband tussen producent Andrea Rawlins-Gaston, regisseur Linda Bendali en de betrokkenen komen ook andere slachtoffers aan het woord die vertellen over seksueel geweld waarbij verdovende middelen werden gebruikt. Hun getuigenissen maken duidelijk dat de zaak-Pelicot geen alleenstaand geval is, maar deel uitmaakt van een veel groter probleem: gemakkelijk verkrijgbare medicijnen die worden misbruikt om seksueel geweld te plegen, zowel in de privésfeer als op de werkvloer. De documentaire wil niet alleen het bewustzijn rond dit thema vergroten, maar ook slachtoffers aanmoedigen om hun verhaal te vertellen. Tegelijk pleit de film voor een fundamentele verandering in de manier waarop we naar seksueel geweld kijken: de schaamte moet niet langer bij het slachtoffer liggen, maar bij de dader.